|
Verkleuring. (1)
Op vrijdag 30 oktober woonde ik, een regiosymposium ‘Volkshuisvesting door de jaren heen’ van regio Noord-Oost van de Woonbond bij, in het Openlucht museum te Arnhem. Het was een stralende herfstdag en na een kopje koffie (voor eigen rekening) werden we in groepjes opgedeeld en rondgeleid over het glooiende terrein. Het groepje, waar ik deel van uit maakte, begon met een ritje in een historische tram. Meteen voelde ik me weer jong en tegelijkertijd werd ik geconfronteerd met de gebreken van de beginnende ouderdom.
De trams in mijn jeugd waren volgens mijn herinnering groter, de ramen hoger, de stoelen breder en het geluid scheller, totdat ik me realiseerde dat ik nu wat langer , wat breder en dover ben. Enkele meereizende kinderen hadden nog steeds dezelfde problemen, als ik vroeger, na observatie van hun gedrag. In de bochten schoof, de tegen over mij zittende kleuter, alle kanten op en deed verwoede pogingen zich ergens aan vast te klampen. Hij genoot met volle teugen van de rit behalve als hij het schijnbaar schrille gepiep van ijzer op ijzer hoorde, want dan probeerde hij zijn oren te bedekken, maar dat gaf weer evenwichtsproblemen.
Via een gebouw, waarin verzamelingen van diverse mensen waren ten toon gesteld, kwamen we in een wijkje met arbeiderswoningen uit Tilburg. De 4 huisjes waarin ingericht en gebouwd volgens verschillende episodes en de vooruitgang in bouw en inrichting waren zo goed inzichtelijk gemaakt. Van een eenvoudig dak boven je hoofd naar een inrichting voorzien van de gemakken in de jaren zeventig zoals verwarming, goed sanitair, nette keuken en veel licht. Daarna werd een bezoekje gebracht aan een Groene Kruis gebouw uit de jaren vijftig. Vooral de heerlijke lysol lucht voltooide bij velen de herkenning. Dat is tegenwoordig helaas vervangen door allerlei frisse chemische bloemengeuren. Een Rietveld zomerhuisje wat ooit in Markelo stond werd ook nog bewonderd en velen vonden dat het toen mooi was, maar nu geen comfort genoeg zou hebben. Zelf vond ik het wel ingenieus in alle eenvoud en erg licht en het zou ook nu veel mensen meer plezier kunnen geven om van de omringende natuur te genieten. En natuurlijk werd de oude papiermolen bezocht waar het nog steeds boeiende proces van lompen naar mooi geschept papier zichtbaar werd gemaakt. Ik vind dat nog steeds boeiend en eigenlijk heel magisch als deze metamorfose plaatsvindt.
Het glooiende terrein met in alle herfstkleurende bomentooien mooi belicht door de stralende maakte de sfeer bijna sprookjesachtig.
De Lunch (voor eigen rekening) in de herberg het Paard van Marken maakte mij duidelijk waarin de Niet- Nederlandse cultuur verschilt van de Nederlandse. Wellicht dat de deskundige gidsen de symposium deelnemers tot dan toe, door hun ervarenheid, een beschaafde indruk hadden laten maken. Zelfs het restaurant van het Hotel des Femmes, waar de Parijse zwevers aanschuiven, is een oase van beschaving vergeleken met wat hier gebeurde. De menigte bestormde de tafeltjes en de verdeelpunten van het voedsel en dranken. Menig elleboogstootje werd venijnig uitgedeeld om de plek in de rij te verdedigen of te verbeteren. Jong geleerd is oud gedaan of een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken.In de middag na een verkwikkend wandelingetje begon het Symposium waarover een volgende keer meer.
Reacties
 |
