|
Henrie Kruidhof; Razzia's deel 1 |
 |
|
vrijdag 09 juli 2010 |
Aan het einde van de oorlog, zo na 17 September 1944, de luchtlandingen bij Arnhem waren mislukt en de Nederlandse regering in Londen had bevel gegeven dat de spoormannen moesten staken (het zou immers maar een week duren dan zou Nederland bevrijd zijn).
Het was jammer genoeg een grote misrekening, met alle gevolgen van dien. De Duitsers werden overal terug gedrongen en hadden grote behoefte aan nieuwe soldaten die uit de fabrieken gehaald werden, vaak waren het oudere mannen van 60 jaar en ook werden jongens van 16 jaar naar het front gestuurd.
De plaatsen in de fabrieken moesten weer opgevuld worden en daar waren onder anderen onze mannen weer geschikt voor. Maar die voelden daar weinig voor om vrijwillig naar Duitsland te gaan. De Duitsers besloten daarop overal in het land razzia's te houden om aan mannen te komen. Er werd opdracht gegeven om een deken en mondvoorraad mee te nemen en klaar te staan als de militairen ze kwamen halen.
Het gonsde in die tijd van de geruchten. Morgen houden de Duitsers een razzia, maak dat je weg komt of duik onder. Nu was het zo dat in Enschede al een razzia was geweest en toen er weer een bericht kwam over een razzia ben ik naar Enschede gegaan naar mijn familie en heb daar een nachtje geslapen. Maar het was weer loos alarm.
Enige tijd later weer alarm, maar het was te laat om nog naar Enschede te gaan, want het was zes uur geweest en om acht uur ging de spertijd in. Ja en waar ga je dan naar toe? Het beste leek mij buiten de stad te gaan, maar ik moest dan wel langs de bewaking van de sluis of de beide bruggen zien te komen. Ik koos voor de Roekeloze brug, want er liep een zandweg naar de Roekeloze bossen en daar verwachte ik geen Duitsers tegen te komen. Na enkele kilometers te hebben gelopen. moest ik toch maar zien om een dak boven mijn te krijgen. Ergens in een weide tegen een bosrand aan zag ik een soort schuurtje staan en daar ging ik maar eens een kijkje nemen. Toen ik de deur open deed kreeg ik de schrik van mijn leven, want er waren al een stuk of vijf jongens binnen die daar ook schuilden en in het stro lagen wat daar lag. Het was die avond helder weer en wij stonden even buiten, toen er plotseling een vurig iets van uit Duitsland de lucht in schoot. met een staart van vuur achter zich aan. Het ding ging enorm hoog om even later met een boog richting België te gaan. Later na de oorlog heb ik begrepen dat wij toen een V2 hadden gezien.
Op een gegeven moment gingen wij toch maar in de stro liggen, zonder deken of kussen onder je hoofd wat niet zo lekker sliep. Trouwens van slapen kwam toch al niet zo veel, want de muisjes in het stro bleven maar ritselen en dat was toch al niet zo'n prettig geluid. Toen de dag aanbrak bleef je in dat schuurtje zitten, want je kon je niet buiten vertonen en wat erger was, niemand had eten of drinken bij zich en dat voelt niet lekker aan. Tegen de middag ging iemand naar de weg toe om even later een fietser te vragen of er een razzia in Hengelo was Dat bleek niet het geval te zijn Dus weer loos alarm. Tegen een uur of vijf kwam ik thuis met nog een stro spriet in mijn haren en een lege maag. En dan slaap je toch het lekkerst in je eigen bed.
Reacties
 |
