Een opbergruimte achter de garage dat leek me wat. Een ruimte waar je de containers kunt neerzetten en wat andere spullen. Een paar planken en een afdakje dat leeg me genoeg.

Mijn buurman is erg technisch en ik vroeg hem hoe dit te doen.

“Heb je al een vergunning”, vroeg hij mij.

Een vergunning voor een opbergruimte, daar had ik nog niet aan gedacht. “Jazeker”, zei hij, het is een bouwwerk en de wet eist een vergunning.

“Nou ja”, dacht ik, “waarom ook geen aanvraag ingediend”.

Ik vroeg de buurman of hij de tekening kon maken. Dat wou hij niet, want ik moest maar naar een architect, want er werden bij de gemeente behoorlijke eisen gesteld aan een tekening.

Ik vond een architect en was voor de tekening 400 euro kwijt. Een flink bedrag en ik begon al een beetje spijt te krijgen van mijn bezoek aan de architect, want de kosten van een opbergruimte had ik maximaal op 800 euro geschat. Nu zat ik al met een bedrag aan kosten van 400.

Afijn, de bouwaanvraag ingediend. Na een maand kreeg ik bericht dat ik met aanvullende tekeningen moest komen. Onder andere wilde men op het stadhuis meer gegevens, bijv. over de constructie.

Ik weer naar de architect. De kassa rinkelde weer. Ditmaal 250 euro voor de architect, bij elkaar derhalve 650 euro en nog steeds geen bouwvergunning.

Ik wacht hier al twee maanden op. Twijfels knagen aan mij. Had ik niet gewoon de opbergruimte moeten bouwen. Moet ik zelf niet de prijs betalen voor een formeel te volgen weg, terwijl de natuurlijke weg: van gewoon doen zo voor de hand lag. Gewoon de dingen doen die zo voor de hand liggen. Helaas liet ik mij leiden door de wereld van de regels die aangeven hoe je moet handelen, in dit geval tegen de menselijke natuur in.

De wereld van de regels, in dit geval inhumaan en niet sociaal. Ik had de illegale weg op gemoeten.

Dat was een daad van verzet geweest. Nu voel ik me een lulletje rozewater.

Jan Willem.

Reacties (0)

Schrijf reactie